سايه بي احساس

سايه ام بي احساس در افق رو ي زمين مي افتد

دلش افسون شب است

سينه اش معشوقه حسرت وآه

ذهن او جمجمه اي مملو از واژه هاي بي انصاف،

کوله بارش درسهايي از تکرار.

سايه ام گام بر ميدارد ، اما به کجا؟

به کجا خواهد رفت آسمان هم ندارد خبري

من از او ميپرسم ، هان سايه به کجا ؟

لحظه اي مي ايستد

، بي ميل

از ميان ان جمجمه خاک اندود واژه برميخيزد :

به دياري نا ملموس

به هوايي بي رنگ تر از خواب و خيال

به همان نا کجايي که دگر خرده نگيرند از من ، تکرار

به همان جا که مرا نام ندارند بي احساس

سايه باز اهسته قدم برميدارد

چشمايش رو به افق ميرويند .