جاده اشتباهي

ديروز باز هوس پرسه در خيال کردم
                                         دوبال نازک نارنجي  ام را به صد ناز باز کردم
به اشتباه رسيدم به راهي پر از چشمهاي آلوده 
                                         به جاده اي پر از نگاه هاي پير و فرسوده
جاده فانوس نقره اي ام را برداشت
                                         پيش پايم گلهاي خزان زده سنگي کاشت
چشم هاي بيگناهم را دزديد ،
                                         او مرا تنها ،بي کس و زشت ناميد
من از او به آسمان ناليدم
                                         شکوه کردم ، از کج دستي جاده پرسيدم
آسمان را ديدم که غرق در شرم بشد
                                         روي او سرخ ،از سرخي گرم بشد
او به من کرم شب تابي داد
                                         دست من باد و باران بهاري داد
او مرا پروانه آسماني ناميد
                                          چشمهاي سرخ و ارغواني بخشيد
تا بيابم راه گمگشته قصر خيالي را
                                         تا بشويم چشمهاي پيرجاده  اشتباهي را