پروانه وار
18/2/1387 :: 11:38 صبح
نفس هايم پر از ماتم ، حضورم سخت تر از مرگ است
نواي لبـــخند بي واژه مـــثال پايـــــــيز ، بي برگ است
گل عشقم سخت پژمرده ،دگر هرگز نمي رويد
در آغوش دل سردم کسي اميد نمي گويد
براي اين قلب افسرده کسي شمعش نمي سوزد
کسي حتي به روي من نگاه از کينه نمي دوزد
کنارم جغد حسرت ها نشسته با لبي خندان
شده ام پروانه زنداني ،نگاه او ميله زندان
ولي اين دل بيمار و اشفته هنوز از عشق ميگويد
هنوز هم در پي مرحم سراغ از واژه مي جويد
انقدر واژه ميگويم که باور باشدم هستم
هزاران شعر مستانه نويسم با دل مستم
خيال ديگر نمي بافم به جان اشک اين چشمم
به پيش اين جغد افسرده من امشب حيله بربستم
خانه
پارسي بلاگ
پست الکترونيک
شناسنامه
RSS
:: کل بازديدها ::
5577
:: بازديد امروز ::
2
:: بازديد ديروز ::
44
:: موضوعات وبلاگ ::
:: درباره خودم ::
:: لينک به وبلاگ ::
 |
:: دوستان من ::
عارفانه ها و عاشقانه ها :: وضعيت من در ياهو ::
:: اشتراک در خبرنامه ::
نام: | |
ايميل: | |
:: فهرست موضوعي يادداشت ها ::
حرفهاي پروانه اي[32]
درد دلهاي پروانه اي[26]
فصل اميد[4]
:: مطالب بايگاني شده ::
:: موسيقي وبلاگ ::