پروانه وار

ميلاد عشق بر عاشقان مبارك

Sat, 16 Aug 2008 19:21:00 GMT

نگاهت ميكنم ،

برايت ميگريم ،

صدايت ميكنم

يا مهدي

انگاه كه با ارزوي امدنت به سقف نيلي زمين مينگرم نگاه چشمان منتظرم را ببين ،

انگاه كه براي شنيدن تك تك قدمهايت لحظه شماري ميكنم صداي محزون قلب بي قرارم را بشنو. انگاه كه وجودم مملو از نفس هايي است كه هر دم به اميد بوي تو در سينه ام به جريان ميافتد بگذار اندكي عطر گرد و غبار قدمهاي تو به انان روح زندگي بخشد.

بگذار بگويم بگذار بگويم يا مهدي در كوي تو به انتظار نشسته ام تاكه روزي نسيم ازادي را براي قلب محزونم به ارمغان بياوري ،تا كه روزي كه با برق تيغ پر التهابت بنيان شب را به لرزه در اوري ،منتظرم تا روزي تو بيايي و جويبار حسرت را از چشمان تك غنچه هاي ازادي بزدايي.

تا كه روزي كه بيايي و دگر ان روز پروانه پر و بالش سوخته نباشد.

سفره دل

Fri, 18 Jul 2008 00:32:00 GMT

چشم هايم خسته اما از خواب رها،
شب خيال آلود و هوا تشنه وسوسه ها،
منِ دل نازك اندر دل شب رقص پيچ پيچان نسيم را مينگرم
پر كند شامه من رقص عطر ترنج رها در باد
رو به حياط نشسته ام ،چشم به فانوس ترين گردي شب ،
من ، حياط ،آسمان و خيال بهار روياهايم ،
همه مهمان دليم ،
و دل از سفره پرورده ذوقش به ما مي بخشد
وا‍ژه هايي كه در اين صفحه آغشته به شيداييست ،
واژه هايي همه پروانه صفت ،
صورتي وار، مشحون به هواي الفت
دل، احساسم را به شوق وادارد ،
آرام برميخيزم .
شوق من دليل لبخند ثانيه هاست ،
قلمم را برميدارم،تا با واژه هايي از جنس وصال،
شعر شور انگيز تو را طرح كنم

كاش...

Fri, 27 Jun 2008 17:36:00 GMT

كاش دلم اسير تنهايي ها نبود
بي کس نبودم و فردا برايم بي معنا نبود
چشم در خيال داشتم و به شکر خواب
چشم نازم را خبر از شب زنده داري از بهر بي وفا نبود
مسخ نبودم به نفرين زمانه ،اجل ارزويم نبود
ارزوهاي صورتي ام را رنج درماندگي ها نبود
سخت نبود برايم رهايي ز غمکده
دلم زنداني چشمان بي مهر فريبا نبود
كي ميرسد ان روزهاي نارنجي ،کجاست
که مرا چاره گذر از شهر نا مردهانبود

صبح من

Thu, 05 Jun 2008 08:36:00 GMT

خورشيد نم نمك از چشم چارخانه كلبه ام به تو ميايد ،
مست ميشود از صبح ،به شيشه احساس دلم سلام ميگويد
دل من ز انعكاس سلامش مدهوش ،
بلور پاره هاي زمردش را به نگاه وا ميدارد.
بيند از ساحل چشم بوسه هاي خورشيد ،
كه به قصد طواف ماهي قرمز حوض ،
پر ز شوق مي آيند.
كوچه رقص پر شور شبش از ياد برده ،
اميد وار با تازه هاي صبح هم ترانه ميشود
انگار خدا مرا بسوي خود ميطلبد
پر غرور برخيزم ،
من غرورم همه گيرايي صبح ميشكند
واژه اي از حقيقت روبرويم به من مينگرد

قصه اشك

Mon, 19 May 2008 14:33:00 GMT

قطره اشك من افتاد به روي تن موج
موج به خود گفت كه اين چيست كه افتاده ز اوج؟
با سوالي پر از احساس ،پر از سوزش اشك
جستجو كرد چشمه زيباي آغشته به اين گوهر گرم
ديد آشفته پريشان شده پروانه خوش رنگ وفا،
آن جگر گوشه عشق ،ناجي شمع،يار رويايي گل،
بي رمق افتاده بر صخره سرد،
مي نالد از اين روزگار صد رنگ پر از جور و جفا
موج پرسيد؟
اي كه جنست همه از طراحي خوش ذوق خدا
رنگ تو ذره ذره،خود به خود، از هم جدا،
چيست كه دزديه خنده مستانه ز لبت ،
زخم زده ،انداخته تو را كنج اين صخره د‍ژخيم بلا،كه من از خشم مي تازم،
مشت ميزنم بر اندام او هر لحظه و ماه ؟
نيست تو را شوق پرواز گرداگرد شمع فروزان ،
آن معشوقه ديرين وطنت؟
گفتمش چه بگويم كه همين واژه هم از رنگ به سويم آيد،
لحظه ها نيش بد انديش به رونق دارند،
آن شمع كه معشوقه ديرين حياتم بود ،
آتشم زد ،نگفت اين همان طراحي خوش ذوق خداست .
موج مواج شكست مشت خشم انگيزش بر سرسنگ.

پروانه زنداني

Wed, 07 May 2008 11:38:00 GMT

نفس هايم پر از ماتم ، حضورم سخت تر از مرگ است
نواي لبـــخند بي واژه مـــثال پايـــــــيز ، بي برگ است
گل عشقم سخت پژمرده ،دگر هرگز نمي رويد
در آغوش دل سردم کسي اميد نمي گويد
براي اين قلب افسرده کسي شمعش نمي سوزد
کسي حتي به روي من نگاه از کينه نمي دوزد
کنارم جغد حسرت ها نشسته با لبي خندان
شده ام پروانه زنداني ،نگاه او ميله زندان
ولي اين دل بيمار و اشفته هنوز از عشق ميگويد
هنوز هم در پي مرحم سراغ از واژه مي جويد
انقدر واژه ميگويم که باور باشدم هستم
هزاران شعر مستانه نويسم با دل مستم
خيال ديگر نمي بافم به جان اشک اين چشمم
به پيش اين جغد افسرده من امشب حيله بربستم

طعنه خورشيد

Mon, 21 Apr 2008 16:48:00 GMT

روي دوشم زخمي از شلاق بي رحم و برهنه
صفحه هاي دفتر من خسته از ياد تکرار درد کهنه
ياد لحظه هايي که عشقت منو همراه صدا کرد
بالاي بي رمقم رو راهي شهر بلا کرد
منو از دنيا گرفت و بي گناه غرق چشات کرد
ساز بلبلو شکست و منو زندوني صدات کرد
سايه تو روبروم بود ،جاده اما تلخ و تب دار
تو غم گذشتن از اون مونده بودم سرد و بيمار
اما عشق شکست طلسمو،منو از موندن رها کرد
شوق لحظه رسيدن بال خستمو دوا کرد
نيش زنبوراي وحشي ،ناقوس مرگبار بارون
طعنه پرسوز خورشيد،سد يخهاي زمستون
نتونستن نتونستن جلو منو بگيرن
ازدل پروانه عاشق شوق رفتنو بگيرن
حالا که رسيدم اينجا سايه تو ديگه رفته
جات يه نقاشي زشته که روي ديوار نشسته
از صدات جز قصه رفتن چيز ديگه اي نمونده
تازه ميفهمم که اينجا جز سراب چيزي نبوده
حالا من موندم و روحي که پر از درداي راهه
سوز طعنه هاي خورشيد رو تن پروانه ي بيگناهه